Simon 5 jaar

Het is 5 jaar geleden dat ik moeder werd. Mijn eerstgeborene is alweer 5. Een echte grote jongen is het nu. Hij speelt met Lego, gaat naar school, is sociaal,  geeft af en toe een grote mond maar is bovenal heel lief. Gelukkig mag ik hem nog steeds een kusje geven en helpt niks beter dan een knuffel van mama als je getroost wilt worden.

Emotionele felicitatie

Ik stond op het schoolplein bij het klimmerek te wachten tot mijn kinderen uitgespeeld waren en we naar huis konden gaan toen mijn telefoon ging.

Mijn zusje: "Hey wen, pap wil je wat zeggen"
Mijn vader: "alvast gefeliciteerd met je verjaardag morgen he, je wordt nu al echt een oud wijf"
Ik: "dank je pap"

Zo'n kort gesprekje en het verdriet is weer even heel scherp, mijn moeder komt morgen zonder mijn vader op mijn verjaardag. Want mijn vader kan niet meer naar mij toe komen, mijn vader zal nooit meer in mijn huis komen want hij zit in een verzorgingstehuis en kan niet langer dan een paar uur in zijn aangepaste rolstoel zitten. Naar omstandigheden gaat het goed met hem, maar die omstandigheden zijn alles behalve leuk. Hij deelt een twee persoonskamer en begint door te krijgen dat hij niet meer naar huis kan. Dat dit zijn eindstation is en dat voelt heel zuur.

Voor mijn lief

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga

vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield

Vertel het aan de wind die in de bomen klimt

en uit de takken valt hoeveel ik van je hield

Vertel het aan een kind dat jong genoeg is om het te begrijpen

Vertel het aan een dier misschien alleen door het aan te kijken

Vertel het aan de huizen van steen

Vertel het aan de stad hoe lief ik je had.

Maar vertel het aan geen mens

Ze zouden je niet geloven.

Ze zouden niet willen geloven dat

alleen maar een man

alleen maar een vrouw

dat een mens een mens zo liefhad als ik jou.

(Geschreven door Hans Andreas)